Ο επιχειρηματικός κόσμος, όπως με κάθε πολιτικό κόμμα προερχόμενο από την Αριστερά, αντιμετώπισε με πολύ σκεπτικισμό αυτόν τον νέο πολιτικό φορέα. Περνώντας όμως ο καιρός και με την Δεξιά να αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες τόσο της κοινωνίας όσο και της οικονομίας, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αναζήτησαν μια νέα πολιτική πρόταση που θα κάλυπτε τις απαιτήσεις τους. Το ΠΑΣΟΚ ως ανερχόμενη και κυρίαρχη πλέον παράταξη στον χώρο της Κεντροαριστεράς έδειχνε να έδινε μια νέα προοπτική και ελπίδα και στον επιχειρηματικό κόσμο, κυρίως των μικρομεσαίων που, όπως είναι κοινά αποδεκτό, είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Έτσι, έγινε το μεγάλο και ίσως το δυσκολότερο βήμα, δηλαδή να περάσουμε από την φάση της δυσπιστίας στην φάση της ελπίδας. Και αυτό ήταν πολύ πιο δύσκολο από όσο μπορούμε τώρα να κατανοήσουμε, καθώς άρχισε να ανατρέπεται από την πλευρά των επιχειρηματιών η λογική ότι η Αριστερά (με την ευρεία έννοια του όρου) ήταν κατά της επιχειρηματικότητας. Φυσικά αυτός ο μύθος είχε μια δόση αλήθειας, επομένως και το ΠΑΣΟΚ από την μεριά του έσπασε όποια στεγανά χρειαζόταν, προκειμένου να δείξει έμπρακτα ότι θέλει πάση θυσία να καταρρίψει αυτόν τον μύθο ώστε να έχει κυβερνητική προοπτική.

Από την φάση της ελπίδας δεν αργήσαμε να πάμε στην φάση της σταθερότητας. Με τον όρο αυτό εννοούμε τη σταθερή σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή μεταξύ της τότε ελληνικής Κεντροαριστεράς και του μικρομεσαίου επιχειρηματικού κόσμου. Στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, 1981 – 1985, υπήρξε η έμπρακτη στήριξη στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Αυτή η εξαιρετικά αισθητή αύξηση του επιπέδου ζωής και η ανάπτυξη της οικονομίας, ώθησε τον κόσμο αυτό να δώσει εκ νέου ψήφο εμπιστοσύνης στο ΠΑΣΟΚ. Έτσι, η Κεντροαριστερά εδραιώθηκε και αποτέλεσε για περίπου τρεις δεκαετίες την πιο αξιόπιστη λύση για τον επιχειρηματικό κόσμο. Από τη δεύτερη τετραετία του ΠΑΣΟΚ 1985 έως το 2010 η κεντροαριστερά εδραιώνεται και η σχέση της με την επιχειρηματικότητα περνά στην φάση της σταθερότητας. 

Η μεγάλη ρωγμή στη σχέση Κεντροαριστεράς – μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας

Φυσικά έως το 2009 υπήρξαν διακυμάνσεις και σημαντικές αλλαγές στην κεντροαριστερά αλλά και γενικότερα στην πολιτική. Αυτό είχε ως αφετηρία την ιστορικά πολύ σημαντική αλλαγή εποχής με τον θάνατο του ιστορικού ηγέτη του χώρου, Ανδρέα Παπανδρέου και η διαδοχή του στην πρωθυπουργία και στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ από τον Κώστα Σημίτη. Ο Κώστας Σημίτης σφράγισε την πολιτική του κυριαρχία το 1996, και μαζί με αυτό έφερε ένα νέο ρεύμα στην κεντροαριστερά, μετατρέποντας την από συγκρουσιακή απέναντι στις νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές σε ανεκτική και σε κάποιον βαθμό συναινετική.  Η στροφή αυτή του ΠΑΣΟΚ και το άνοιγμα προς τις πιο φιλελεύθερες πολιτικές επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την οικονομική πολιτική του, όμως δινόταν η εντύπωση τα πρώτα χρόνια πως η οικονομία ήταν σταθεροποιημένη. Ωστόσο, αυτό που ακολουθήσε με το κραχ του χρηματιστηρίου αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη ρωγμή στις σχέσεις της Κεντροαριστεράς με τη μικρομεσαία ελληνική επιχειρηματικότητα. Το αποτέλεσμα ήταν το ΠΑΣΟΚ να ηττηθεί στις εκλογές του 2004, πληρώνοντας την πρώτη κρίση εμπιστοσύνης με την ελληνική μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, που ανταποκρίθηκε τελικώς σε μια άλλη πρόταση.

Η ανεπάρκεια της οικονομικής πολιτικής της 5χρονης διακυβέρνησης του Κ. Καραμανλή οδηγεί τον λαό και τον μικρομεσαίο επιχειρηματικό κόσμο να ξαναδώσει στην Κεντροαριστερά την ευκαιρία να εφαρμόσει το κατά τα άλλα γνήσιο και ανανεωμένο σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα. Ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός αντί να πράξει αυτό θα βρεθεί αντιμέτωπος με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και θα έχει ως αποτέλεσμα αντί να προσφέρει οικονομικές ανάσες στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, να ψηφίσει και να εφαρμόσει σκληρά μέτρα λιτότητας μέσω του πρώτου μνημονίου. Η υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών ακραίας λιτότητα από ένα κεντροαριστερό – σοσιαλδημοκρατικό κόμμα θα αποτελέσει την οριστική έως σήμερα ρήξη του μικρομεσαίου επιχειρηματικού και όχι μόνο κόσμου με το ΠΑΣΟΚ. Ένα φρικτό αποτέλεσμα για την ελληνική επιχειρηματικότητα από την πολιτικής αυτή, ήταν να βάλουν λουκέτο δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις και η ανεργία να αυξηθεί τρομακτικά. Ο προοδευτικός κόσμος γυρίζοντας την πλάτη στο ΠΑΣΟΚ αναζητεί και τελικά βρίσκει στον ΣΥΡΙΖΑ (2012), ένα μικρό τότε κόμμα της λεγόμενης ριζοσπαστικής Αριστεράς μια ελπίδα για να αποκαταστήσει σε κάποιον βαθμό το αίσθημα εμπιστοσύνης. Το έργο αυτό ολοκληρώνεται το Ιανουάριο του 2015 με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και τον επικεφαλής του Αλέξη Τσίπρα στην θέση του πρωθυπουργού. Τελικά, μετά από μια έντονη περίοδο 6 μηνών διαπραγμάτευσης και ενός δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση Τσίπρα παρά την προσπάθεια για μια καλύτερη συμφωνία με τους εταίρους, οδηγείται στην υπογραφή του 3^ου προγράμματος δημοσιονομική προσαρμογής, κάτι το οποίο σήμαινε, επιπλέον μέτρα λιτότητας και αύξηση φορολογίας.

Ακόμα: Νικόλας Φαραντούρης: Πολιτικές παρεμβάσεις για δίκαιες αγροτικές συνθήκες, βιώσιμο ενεργειακό κόστος και ενίσχυση του οινοτουρισμού

Η Κεντροαριστερά και το επιχειρείν σήμερα

Έτσι καταλήξαμε στην φάση που ο επιχειρηματικός κόσμος να έχει έρθει σε πλήρη ρήξη με την Κεντροαριστερά καθώς δείχνει πώς έχει έρθει σε ένα τέλμα και δεν έχει καταφέρει να εμπνευστεί κανένα σχέδιο εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής. Διότι, τόσο η Κεντροαριστερά όσο και η Αριστερά απέτυχαν πανηγυρικά στον 21^ο αιώνα να αποκρούσουν στοιχειωδώς το νεοφιλελεύθερο ρεύμα. Η πρώτη απέτυχε διότι η σοσιαλδημοκρατία έχασε εντελώς την ταυτότητά της και απομακρύνθηκε πλήρως από τις ρίζες της, ενώ είχε ως αποτέλεσμα να ταυτιστεί με τον νεοφιλελευθερισμό και τις πολιτικές λιτότητας, χάνοντας κάθε αξιοπιστία. Και η δεύτερη να χάνει στην πράξη το ηθικό πλεονέκτημα, το οποίο ευαγγελιζόταν πώς είχε, με την περαιτέρω εφαρμογή πολιτικών λιτότητας.

Επομένως, μπορεί κάποιος εύκολα να διαπιστώσει, πως επικρατεί μια κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό που μόνο θετική δεν είναι για τον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς. Πάνω από ένα έτος τώρα γινόμαστε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς κατακερματισμού αλλά και αδυναμίας για παραγωγή πολιτικής από όλες τις προοδευτικές δυνάμεις. Για πρώτη φορά στα χρονικά, είδαμε την αξιωματική αντιπολίτευση να αποκαθηλώνεται και να διασπάται με ρυθμό γεωμετρικής προόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ από την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα και έπειτα, μετρά 3 διαδοχικές διασπάσεις με ισάριθμα νέα κόμματα να έχουν δημιουργηθεί. Για τα ποσοστά του, έχουμε να κάνουμε με μια δημοσκοπική κατάρρευση σε μικρά μονοψήφια ποσοστά που πλέον δεν αποτελούν ούτε άμεση ούτε έμμεση απειλή για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ούτε όμως διαπιστώνεται και κάποια προοπτική ανάκαμψης. Όσον αφορά τα κόμματα που προέκυψαν από τις διασπάσεις, μόνο το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη έχει αποκτήσει μια δυναμική στο επίπεδο για να εισέλθει με σχετική άνεση στην βουλή παρόλο που ο ίδιος ο Σ. Κασσελάκης στοχεύει σε ψηλότερα ποσοστά. 

Μην χάσεις: Στέφανος Κασσελάκης για Γαλάζιο Σάββατο: «Η στήριξη ελληνικών προϊόντων είναι θέμα πολιτισμού!»

Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, η ανάδειξη του στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ξεκάθαρα συγκυριακή όπως και η αισθητή αλλά όχι θεαματική αύξηση των ποσοστών. Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και η κοινοβουλευτική του πολυδιάσπαση, οδήγησαν σε αυτό το μαθηματικά βέβαιο αποτέλεσμα. Όμως από εκεί και μετά το ΠΑΣΟΚ ασκεί περισσότερο αντιπολίτευση των συναινέσεων παρά μια δυναμική, προγραμματική αντιπολίτευση. Ποιες είναι λόγου χάρη οι διαχωριστικές γραμμές στην οικονομική πολιτική και ποιο διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο προτείνει για μια σύγχρονη οικονομία; Αυτά είναι ελάχιστα από τα πολλά θέματα και ερωτήματα που θα έπρεπε να απασχολούν ένα κυβερνητικό κόμμα και φυσικά ένα υποψήφιο πρωθυπουργό, κι αυτό διότι αυτά είναι ζητήματα που απασχολούν και την κοινωνία στο σύνολο της, το πως θα ζήσει καλύτερα.

Ποιοι μιλάνε για την ελληνική επιχειρηματικότητα;

Εφόσον τα δύο κόμματα της Κεντροαριστεράς – Αριστεράς που έχουν κυβερνήσει ήταν απασχολημένα με το διευθετούν τα εσωτερικά τους, είναι φυσικό και επόμενο η κοινωνία να είναι εξαιρετικά δύσπιστη ή και να γυρίζει και την πλάτη στα κόμματα αυτά. Το ερώτημα όμως είναι ξεκάθαρο. Αν όχι τα κυρίαρχα αυτοαποκαλούμενα προοδευτικά κόμματα, τότε ποιοι θα μιλήσουν για το πως θα χτίσουμε ένα νέο εναλλακτικό και αποτελεσματικό παραγωγικό μοντέλο, κάνοντας το αιχμή του δόρατος σε ένα προοδευτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Έως τώρα ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν παρουσιάσει κάτι ολοκληρωμένο που να αξίζει να το συζητήσουμε.

Η συζήτηση αυτή για την ελληνική μικρομεσαία επιχειρηματικότητα στον προοδευτικό χώρο γίνεται για την ώρα μόνο σε επίπεδο προσώπων και αυτή πάλι δεν γίνεται οργανωμένα μέσω ενός μόνο μπλοκ. Ένα από τα πρόσωπα που έχουν ανοίξει κατά καιρούς την συζήτηση είναι ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, Αλέξης Τσίπρας μέσω του ινστιτούτο του πριν μερικούς μήνες που οργάνωσε στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά μια ημερίδα για την ελληνική επιχειρηματικότητα και για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Ένα ακόμα πρόσωπο το οποίο είναι και αυτό πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, ο Στέφανος Κασσελάκης, έχει δείξει πως έχει ψηλά στην ατζέντα του τα θέματα της οικονομίας. Όσο ήταν επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, είχε κάνει μια ολοκληρωμένη πρόταση για ένα νέο φορολογικό σύστημα καθώς και άλλες παρεμβάσεις μικρότερου βεληνεκούς πάνω στην οικονομία. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και στην ιδρυτική διακήρυξη νέου του κόμματος του, Κίνημα Δημοκρατίας.

Διάβασε: Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα & ελληνική οικονομία – Μία ατζέντα και προάγγελος πολιτικών εξελίξεων;

Οι σχέσεις των δύο αυτών πολιτικών δεν μπορεί κάποιος να πει ότι είναι και οι καλύτερες, άρα το να βρεθεί η τομή να συνυπάρξουν εκ νέου κάτω από την ίδια πολιτική στέγη δεν συγκεντρώνει καμία πιθανότητα. Κι αυτό γιατί, πέρα από όσα συνέβησαν στον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ όλον αυτό τον καιρό, έχουν και οι δύο την φιλοδοξία να έχουν το ηγετικό ρόλο στην Κεντροαριστερά. Όμως στην παρούσα φάση οφείλουμε να κοιτάξουμε το δάσος αντί για το δέντρο. Όταν η συζήτηση για το πώς θα διαμορφώσουμε μια νέα οικονομική πολιτική μέσα από ένα προοδευτικό παραγωγικό μοντέλο, η συζήτηση δεν γίνεται να πραγματοποιείται μόνο από πρόσωπα. Καμία εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης δεν έχει πετύχει χωρίς να γίνει οργανωμένα, με την κοινωνία παρούσα και πάνω απ’ όλα με αξιοπιστία. Χρειάζεται ένας συνδυασμός προσώπων, πολιτικών, με αίσθημα ευθύνης, να εμπνεύσει, να αφυπνίσει, να πείσει έτσι ώστε να διαμορφωθεί μια νέα κοινωνική πλειοψηφία που όταν έρθει η ώρα θα δηλώσει παρούσα. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, που όπως είπαμε παραπάνω, αποτελεί την ραχοκοκαλιά την οικονομίας. Όσο οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις αλλά και οι ίδιοι οι πολιτικοί δεν το αντιλαμβάνονται αυτό, τόσο ο κόσμος της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας δεν θα πείθεται να εμπιστευτεί εκ νέου την Κεντροαριστερά σε οποιαδήποτε μορφή, και εσχάτως θα αρκείται στη δήθεν ασφάλεια που θα της προσφέρει ο κ. Μητσοτάκης και οι δεξιές νεοφιλελεύθερες πολιτικές γενικότερα.

Διάβασε ακόμη: CES 2025: Η Ελλάδα ανάμεσα στους Innovation Leaders του Global Innovation Scorecard 

Ακολούθησε το makeyourway.gr στο Google News

The post Κεντροαριστερά και ελληνική μικρομεσαία επιχειρηματικότητα – Μέσα από σαράντα κύματα appeared first on Make Your Way.

Διάβασε ακόμη: Ακρίβεια – Τουρισμός, μία σχέση αλληλένδετη

Το κλίμα της ημερίδας ήταν θετικό και το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ήταν κατάμεστο ειδικά στην τελική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα. Προσωπικότητες από τον ευρύ προοδευτικό χώρο, πρώην υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργοί από προηγούμενες κυβερνήσεις έδωσαν το παρόν. Παρόντες ήταν και οι υποψήφιοι πρόεδροι του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, Νικόλαος Φαραντούρης, Απόστολος Γκλέτσος. Στέφανος Κασσελάκης και Παύλος Πολάκης απουσίαζαν με τον δεύτερο να απάντα με αιχμές για την εκδήλωση μέσω των social media. Παρόντες ήταν επίσης και πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που ανήκαν κυρίως στην τάση των 87, και αυτό έδειξε για άλλη μια φορά πόσο μεγάλο είναι το ρήγμα και ο διχασμός μέσα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Έτσι, οι εντυπώσεις για το κλίμα και το περιβάλλον που διαμορφώθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά είναι, επί της ουσίας, ανάμεικτες. Διότι, ναι μεν έγινε σοβαρή συζήτηση πάνω στα θέματα οικονομίας και επιχειρηματικότητας, όμως κανείς δεν μπορεί να έχει μια εικόνα για το τι πολιτικό αποτέλεσμα είχε αυτή η εκδήλωση. Ο χρόνος θα δείξει, αλλά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για την ώρα είναι να ασχοληθούμε με την ουσία της συζήτησης πάνω στην ελληνική οικονομία, που περιλάμβανε την ακρίβεια και την επιχειρηματικότητα. Επειδή δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε όλους τους ομιλητές, θα ασχοληθούμε με δύο πρόσωπα, των οποίων οι τοποθετήσεις ήταν: πρώτον, για τα θέματα γενικά της οικονομικής πολιτικής και, δεύτερον, για καθαρά θέματα επιχειρηματικότητας και επενδύσεων.

Μην χάσεις: Νικόλας Φαραντούρης: Πολιτικές παρεμβάσεις για δίκαιες αγροτικές συνθήκες, βιώσιμο ενεργειακό κόστος και ενίσχυση του οινοτουρισμού

Ξεκινώντας με την πρώην υπουργό Οικονομίας την περίοδο 2010 – 2012, Λούκα Κατσέλη, η κ. Κατσέλη αφού υπογράμμισε πόσο σημαντικό είναι να υπάρξει μία νέα οικονομική πολιτική σύντομα στην χώρα μας ανέπτυξε αμέσως τα “4 επιχειρησιακά προγράμματα για μια προοδευτική διακυβέρνηση”. Στο πρώτο επιχειρησιακό πρόγραμμα ανέλυσε τη μεγάλη ανάγκη να υπάρξει ένα νέο μοντέλο στη διαχείριση του μεταναστευτικού. Οι πόλεμοι και οι συρράξεις στην Μέση Ανατολή και όχι μόνο, έχουν ήδη φέρει νέες συνθήκες που με τις παρούσες πολιτικές τόσο της εγχώριες όσο και τις ευρωπαϊκές, το μεταναστευτικό – προσφυγικό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Το δεύτερο επιχειρησιακό πρόγραμμα αφορά τη βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη. Αυτό, όπως ανέφερε η κ. Κατσέλη θα επιτευχθεί καλύπτοντας το πολύ σημαντικό παραγωγικό κενό έτσι ώστε να αποτραπεί μια νέα οδυνηρή χρηματοπιστωτική κρίση. Τρίτο επιχειρησιακό πρόγραμμα είναι φυσικά η στήριξη της εργασίας μέσω της αύξησης τους πραγματικού μισθού, επαναφορά και εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας καθώς και την προώθηση της κοινωνικής οικονομίας και επιχειρηματικότητας. Το τέταρτο και τελευταίο επιχειρησιακό πρόγραμμα είναι κατά την άποψή μου και το πιο σημαντικό. Είναι η θεσμική ανασυγκρότηση της δικαιοσύνης, της συμμετοχής των πολιτών, την εκ της ρίζας αναβάθμιση της δημόσιας διοίκησης καθώς και του ήδη υπάρχοντος
ρυθμιστικού πλαισίου.

Το λόγο αμέσως μετά πήρε ο πρώην υπουργός ανάπτυξης περιόδου 2015-2019,
Γιάννης Δραγασάκης. Ο πρώην υπουργός ανέπτυξε στον χρόνο που είχε την ανάγκη να υπάρξει ένα νέο παραγωγικό μοντέλο για την ελληνική οικονομία και
επιχειρηματικότητα. Αρχικά τόνισε ότι κατά την περίοδο της κυβέρνησης
Μητσοτάκη οι επενδύσεις περιορίζονται μόνο στον τουρισμό και στην μαζική αγορά ακινήτων, κοινώς Real Estate. Οπότε ναι, έχουμε ανάπτυξη στα νούμερα αλλά η απόσταση από την Ε.Ε είναι τεράστια μιλώντας για τις χώρες που είναι στο πύρινα της. Οι δομές επενδύσεων είναι εξαιρετικά προβληματικές και οι αγορές ακινήτων ειδικά δεν προσφέρουν σοβαρή αναπτυξιακή προοπτική μακράς πνοής. Έτσι, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν φαίνεται να έχει κανένα σχέδιο από την κυβέρνηση για μια μακροχρόνια ανάπτυξη καθώς εφαρμόζει μια σταθερά κερδοσκοπική πολιτική και όχι οραματική. Ο πρώην υπουργός μεταξύ άλλων είπε ότι για να υπάρξει μια πραγματική αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου χρειάζεται ένας σχεδιασμός 15 χρόνων και να μην βασιζόμαστε στις επενδύσεις πρόσκαιρου κέρδους. Αντιθέτως, οφείλουμε να εξασφαλίσουμε πόρους μέσα από την εγχώρια αποταμίευση και όχι αποκλειστικά στην ξένη χρηματοδότηση. Ένας από του βασικούς λόγους που αυτό δεν μπορεί να συμβεί τώρα είναι τα χαμηλά εισοδήματα που είναι οριακά για να επιβιώσει ένα μέσο νοικοκυριό. Ένας από τους πρώτους στόχους άρα είναι να μειωθεί η ψαλίδα των ανισοτήτων. Το τρίτο σημείο που στάθηκε ο πρώην υπουργός ήταν στις τράπεζες και τον ρόλο τους. Να γίνει δηλαδή ξανά ένας βασικός φορέας χρηματοδότησης της ελληνικής επιχειρηματικότητας, να συμβάλουν στην ανάπτυξη και στην αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και κλείνοντας με μια βασική προϋπόθεση, το κράτος να είναι ο παράγοντας που θα ελέγχει και θα βάζει τους κανόνες σε αυτό.

Φτάνοντας προς το τέλος, το λόγο πήρε για να κλείσει την εκδήλωση ο πρώην
πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ανέφερε ήταν το πιο προφανές για τον προοδευτικό χώρο ότι “αντί για πρόσθεση και
πολλαπλασιασμό αυτό που συνέβη ήταν η αφαίρεση και διαίρεση”.

Η αναφορά ήταν σαφής και αφορούσε αποκλειστικά τον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ καθώς όντως τα γεγονότα του τελευταίου διμήνου δείχνουν ακριβώς αυτή την εικόνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ κατρακυλά στις δημοσκοπήσεις, οι προσωπικές κόντρες δεν έχουν τέλος, οι βαριοί χαρακτηρισμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον και ξεπερνούν πολλές φορές κάθε όριο χυδαιότητας, “συλλογικές” διαδικασίες που δεν τιμούν κανέναν και καμία. Το κυριότερο είναι, η Αριστερά να γελοιοποιείται, να χάνει την όποια υπόσταση έχει και να μετατρέπεται ολοκληρωτικά, από μια δύναμη αλλαγής και ελπίδας σε μια καρικατούρα που εκπροσωπείται από ανθρώπους ανάξιους, καιροσκόπους, όπου στο τέλος της ημέρας η κοινωνία θα αφήσει πίσω καθώς δεν θα την αφορά καθόλου. Ένας από τους λόγους όπου η ακροδεξιά στην Ελλάδα βρήκε πρόσφορο έδαφος είναι αυτός, ότι οι προοδευτικές δυνάμεις δεν κοιτάζουν προς την κοινωνία αλλά αναλώνονται σε εσωτερικές κόντρες για την κομματική εξουσία χωρίς να δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι με την τακτική αυτή δεν θα υπάρχει κόμμα για να έχουν κάποιου είδους εξουσία, συν ότι η κοινωνία θα τους “τιμωρήσει” πολύ απλά γυρίζοντάς τους την πλάτη οριστικά.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε με μια φράση όλο νόημα, χωρίς να αποσαφηνίσει
ακριβώς τις προθέσεις του, λέγοντας πως “η κοινωνική αντιπολίτευση αργά η
γρήγορα θα αποκτήσει την πολιτική εκπροσώπηση που της αξίζει”. Κανείς δεν
μπορεί να είναι σίγουρος για το αν και πότε θα κάνει την κίνηση του είτε να βγει
μπροστά ξανά, είτε να παίξει έναν διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει
ρόλο. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έχει σκοπό να μείνει για πάντα θεατής των
εξελίξεων και η συχνή του δραστηριοποίηση μέσω του ινστιτούτο του δείχνει
ακριβώς αυτό. Το αν θα έχει σοβαρό πολιτικό αποτέλεσμα για τον ίδιο αλλά κυρίως για την κοινωνία και για την εναλλακτική πρόταση προοδευτικής διακυβέρνησης θα φανεί όταν και αν γίνει η κίνηση να βγει μπροστά. Βέβαια είναι σε ένα πράγμα ο πρώην πρωθυπουργός έχει δίκιο. Η κοινωνική αντιπολίτευση πρέπει να βρει την πολιτική αντιπροσώπευση που της αξίζει και να γίνει μια ισχυρή κοινωνική πλειοψηφία θα προσέθετα εγώ.

Ακολούθησε το makeyourway.gr στο Google News

The post Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα & ελληνική οικονομία – Μία ατζέντα και προάγγελος πολιτικών εξελίξεων; appeared first on Make Your Way.

Σε πολιτικό επίπεδο

Στην χώρα μας υπάρχει μια ιδιομορφία στο φαινόμενο της ακρίβειας. Το ένα μέρος της είναι όντως εισαγόμενο καθώς έχουν συμβεί πολλά γεγονότα τα προηγούμενα χρόνια που επηρέασαν τις τιμές σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Το δεύτερο μέρος της είναι καθαρά θέμα διαχείρισης της ελληνικής κυβέρνησης. Και ως προς αυτό το θέμα κάθε ενέργεια και παρέμβαση αποδείχθηκε πότε ανεπαρκής ή άλλοτε φωτογραφική διάταξη εξυπηρέτησης συγκεκριμένων επιχειρηματικών κύκλων συμφερόντων. Το ίδιο έγινε με και με τον κλάδο του τουρισμού. Μπορεί οι αριθμοί να δείχνουν ότι ευημερούν, όμως εάν κάποιος παρατηρήσει σχετικώς τα ποιοτικά στοιχεία της οικονομίας του τουρισμού μας θα διαπιστώσει μια ξεκάθαρη ανισορροπία. Θα διαπιστώσει ότι έχουμε πολίτες και κατηγορίες ανθρώπων πολλών ταχυτήτων. Αυτό με δύο λόγια σημαίνει πως με τα δεδομένα που ισχύουν δεν έχουν την δυνατότητα όλοι οι Έλληνες πολίτες να κάνουν διακοπές με αξιοπρέπεια κατά την διάρκεια της άδειας του καλοκαιριού. Ειδικά την φετινή καλοκαιρινή τουριστική σεζόν οι τιμές σε ότι έχει να κάνει με διακοπές, ξενοδοχεία, εισιτήρια έχουν ξεπεράσει κάθε όριο προκλητικότητας. Όταν για παράδειγμα μια τετραμελής οικογένεια χρειάζεται μόνο για τα ακτοπλοϊκά πάνω από 1000 ευρώ τότε μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως η κατάσταση έχει ολοκληρωτικά ξεφύγει. Κι αυτό διότι όπως προείπαμε δημιουργούν πολίτες πολλών ταχυτήτων. Όταν οι τιμές ξεφεύγουν τόσο πολύ τότε η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών αδυνατούν να επιλέξουν τον προορισμό της αρεσκείας τους. Όταν η κυβέρνηση αντί να νομοθετήσει αντίστοιχα και να προστατέψει τους πολίτες που βάλλονται από την εξέλιξη αυτή, αυτή μένει θεατής των γεγονότων τότε μπορούμε κάλλιστα να μιλήσουμε είτε για ανικανότητα είτε για συνενοχή στο έγκλημα. Έτσι με αυτό τον ρυθμό θα οδηγηθούμε στο αποτέλεσμα να μην έχουμε την δυνατότητα ως πολίτες αυτής της χώρας να ταξιδέψουμε στα νησιά μας ή και σε άλλους δημοφιλής προορισμούς της χώρας. Έτσι, νομοτελειακά οι μόνοι που στο τέλος θα μπορούν να επισκέπτονται την χώρα μας για διακοπές εκτός από τους οικονομικά ευκατάστατους συμπατριώτες μας θα είναι οι ξένοι τουρίστες. 

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε δύο πράγματα. Πρώτον, είναι πολύ θετικό για την χώρα μας και την οικονομία μας να υποδεχόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες άλλων χωρών που επιθυμούν να κάνουν διακοπές στην Ελλάδα, και δεύτερον το πρόβλημα δεν είναι με τους ξένους τουρίστες αλλά με το ασφυκτικό οικονομικό πλαίσιο όπου αποτρέπει τον εσωτερικό τουρισμό. Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι σε αυτό το φαινόμενο χαρακτηρίζεται από μια πρωτοφανή απάθεια και αδιαφορία ως προς τους Έλληνες πολίτες που αδυνατούν λόγω των υψηλών τιμών. Εκτός από αυτά οφείλουμε να σταθούμε και στο κομμάτι των εργαζομένων στο τουρισμό. Στις τελευταίες σεζόν παρατηρήθηκε πολύ έντονα το ζήτημα της έλλειψης προσωπικού. Αυτό φυσικά προέκυψε εξαιτίας των χαμηλών μισθών και των άθλιων συνθηκών εργασίας, για να μην μιλήσουμε για τις συνθήκες διαμονής τους. Μέσα σε όλα αυτά, πολλές φορές παρατηρούμε από βουλευτές και υπουργούς να κάνουν αδιανόητες, απαράδεκτες και αλαζονικές δηλώσεις όπως «αν δεν μπορούν να πάνε διακοπές ας πάνε στα χωρία τους» ή ακόμα κι από «δημοσιογράφο» το απίστευτό «να μην κάνουν διακοπές οι πολίτες Ιούλιο – Αύγουστο για να μην ενοχληθούν οι τουρίστες». Είναι λοιπόν προφανές ότι είναι πολιτική θέση της κυβέρνησης να θέλει να επιβάλλει μια νοοτροπία να θεωρείται υπερπολυτέλεια το να μπορεί κάποιος να κάνει μερικές μέρες διακοπές με αξιοπρέπεια.

Διάβασε επίσης: SEREXPO: Eνώνουν τις δυνάμεις τους το Επιμελητήριο Σερρών και η ΔΕΘ-HELEXPO

Προφανώς οι λόγοι που αντί να λύσει το πρόβλημα θέλει να το κανονικοποιήσει είναι οι εξής. Αρχικά με τον πιο χυδαίο τρόπο θέλει να συνεχίσει να εξυπηρετεί διάφορα οικονομικά συμφέροντα, δεύτερον, επιθυμεί να δημιουργήσει μια κοινωνία από υποτελείς πολίτες και ακόμα χαμηλότερων προσδοκιών και τρίτον, μέσω του τουρισμού – υπερτουρισμού η κυβέρνηση προσπαθεί κάθε χρόνο να καλύψει τα κενά που αφήνει η ανεπαρκής νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της.

Έχουμε εναλλακτική;

Το ζήτημα με τα μεγάλα προβλήματα δεν είναι μόνο να τα αναγνωρίσεις αλλά να προτείνεις μεγάλες λύσεις. Και το πρόβλημα εδώ είναι η νεοφιλελεύθερη πολιτική και αντίληψη. Οι αγορές όποτε έχουν αφεθεί στην χώρα μας ανεξέλεγκτες μόνο μεγάλα προβλήματα έχουν προκαλέσει. Πρώτο πράγμα που μια κυβέρνηση οφείλει να κάνει είναι η νομοθέτηση μέτρων που θα προστατεύσουν τον εσωτερικό τουρισμό και θα βάζουν όρια στις τιμές. Δεύτερο και πιο ουσιαστικό, είναι η ριζική αλλαγή στην αντίληψη στην οικονομική πολιτική που οφείλουμε να κάνουμε για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της ακρίβειας.

Συνοπτικά, με μια τέτοια στρατηγική που θα βασίζεται στα νεο-κεϋνσιανά πρότυπα, η συνολική ζήτηση θα αυξάνεται, όπως και οι δημόσιες δαπάνες, η φορολογία μειώνεται και η προσφορά χρήματος αυξάνεται, ενώ, ταυτόχρονα, τα επιτόκια τείνουν να υποχωρούν ή τουλάχιστον διατηρούνται στα τρέχοντα επίπεδα. Έτσι, μια προοδευτική νεο-κεϋνσιανή προσέγγιση θα μπορούσε με έναν σοβαρό και μελετημένο σχεδιασμό να αποδειχθεί μια αποτελεσματική λύση όχι μόνο για τον τουρισμό αλλά γενικά για την ελληνική οικονομία. Όλα αυτά προφανώς απαιτούν περαιτέρω οικονομική ανάλυση. Θα έχουμε ξανά την ευκαιρία να αναλύσουμε σε μεγαλύτερο επιστημονικό βάθος.

Ακολούθησε το makeyourway.gr στο Google News

The post Ακρίβεια – Τουρισμός, μία σχέση αλληλένδετη appeared first on Make Your Way.