Ο Founder & Creative Director του Behind the Hump, Αλέξανδρος Γκορμπένκο μιλά στο makeyourway.gr για την πρώτη του συμμετοχή ως εκθέτης στο 4ο Game Developers Meetup με το Forgotten Eras, αλλά και για το μέλλον των ελληνικών video games.
Με τον Αλέξανδρο Γκορμπένκο μας ενώνουν πολλά χρόνια στον χώρο του ελληνικού gaming. Από την εποχή του Gamelab.gr μέχρι τα μεγάλα events του community, η διαδρομή του ήταν πάντα συνδεδεμένη με την εξωστρέφεια, τη διοργάνωση και την ουσιαστική στήριξη της εγχώριας σκηνής.
Επαγγελματικά δραστηριοποιείται στη gaming βιομηχανία από το 2015, ξεκινώντας ως regional community manager για διεθνείς τίτλους όπως τα Escape from Tarkov και Hello Neighbor. Την ίδια χρονιά ίδρυσε το GameHorizon.gr, που για σχεδόν πέντε χρόνια αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους Έλληνες gamers, διοργανώνοντας παράλληλα τα League of Legends World Championship Viewing Parties στη Λάρισα το 2016 και το 2017, ενώ έτρεχε την ομάδα GameHorizon eSports και συνεργαζόταν με την Instinct eSports.
Το 2016 δημιούργησε την IndiePump, μια εταιρεία marketing αφιερωμένη στα indie games, και το 2025 έκανε το επόμενο μεγάλο βήμα ιδρύοντας το Behind the Hump, ένα στούντιο ανάπτυξης παιχνιδιών με έδρα τη Λάρισα.
Σήμερα, ως Creative Director του Forgotten Eras, ενός τίτλου βαθιά εμπνευσμένου από τη σλαβική λαογραφία, και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Δημιουργών Ψηφιακών Παιχνιδιών Ελλάδος (GDA), μιλά στο Make Your Way για την παρθενική συμμετοχή του στο 4ο Game Developers Meetup και για το μέλλον του ελληνικού gaming.
Η σχέση του με το Game Developers Meetup
Η ιστορία αυτής της προσπάθειας στη Λάρισα μετρά τρία χρόνια και τέσσερις διοργανώσεις, ξεκινώντας στις 20 Οκτωβρίου 2023 στο JOIST. Όπως μας περιγράφει ο ίδιος, στην αρχή υπήρχε ένας ξεκάθαρος στόχος αλλά και η εύλογη αγωνία για την ανταπόκριση της πόλης:
«Τη διοργάνωση είχαν το IGDA Greece και το JOIST. Εγώ έτρεχα την επικοινωνία μέσω της IndiePump και ανέβηκα στη σκηνή ως παρουσιαστής μαζί με τον Θεοφάνη Γαβριηλίδη.ο όραμα χωρούσε σε μία πρόταση: όποιος φτιάχνει παιχνίδι σε αυτή την περιοχή να έχει μια μέρα και ένα τραπέζι για να το δείξει.
Η αμφιβολία ήταν μία και την ακούγαμε όλοι: θα έρθει κανείς; Εγώ έλεγα από την αρχή ότι θα τραβήξει, γιατί από το 2015 έκανα viewing parties στη Λάρισα και ήξερα ότι το κοινό υπάρχει. Οι συνδιοργανωτές κρατούσαν μια απόσταση, με ένα “σε τι νερά πατάμε”, και καλά έκαναν, αφού η πόλη δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Η ελπίδα μας ήταν απλή: να γεμίσουν οι καρέκλες που στήναμε. Τελικά ήρθαν 350 άνθρωποι».
Από εκείνη την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα, τα μεγέθη άλλαξαν θεαματικά, φτάνοντας τους 750 επισκέπτες το 2024 και ξεπερνώντας τους 1.200 φέτος, με περισσότερα από 35 παιχνίδια. Για τον Αλέξανδρο, όμως, η μεγαλύτερη αλλαγή δεν αποτυπώνεται μόνο στους αριθμούς, αλλά στην ωρίμανση των ίδιων των δημιουργών:
«Άλλαξαν κυρίως οι ίδιοι οι developers. Στην πρώτη χρονιά πολλοί ήρθαν για να δουν τι παίζει. Μετά άρχισαν να γυρίζουν με κάτι που τρέχει, και κάθε τέτοιο τραπέζι έπειθε τον επόμενο ότι μπορεί να φέρει και το δικό του. Φέτος είδα παιδιά με τα οποία πριν δύο, τρία χρόνια συζητούσαμε μια ιδέα, και τώρα είχαν playable build με κόσμο από πάνω.
Το δεύτερο είναι ότι το event έγινε σταθερό ραντεβού. Το 2024 ο κόσμος ήξερε ήδη τι έρχεται να δει. Το 2025 το είδα από μακριά, γιατί περίμενα από μέρα σε μέρα να γίνω πατέρας και δεν μπήκα στη διοργάνωση. Εκείνη τη χρονιά ήρθε το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ο επικεφαλής του ΕΚΚΟΜΕΔ, ξένοι καλεσμένοι και εκπρόσωπος του Kickstarter. Όταν ένας νέος developer ξέρει ότι θα βρει εκεί το ΕΚΚΟΜΕΔ και ανθρώπους από το εξωτερικό, αξίζει πια η διαδρομή ως τη Λάρισα».
Τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τη διοργάνωση μίας τέτοιας εκδήλωσης;
Όποιος επισκέπτεται μια τέτοια διοργάνωση βλέπει οθόνες γεμάτες δράση, κόσμο να δοκιμάζει παιχνίδια και κορυφαίους παράγοντες της αγοράς στο stage να αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα στην εκδήλωση. Πίσω όμως από αυτή την εικόνα κρύβεται μια αθόρυβη δουλειά μηνών, από τα δελτία τύπου και τις αφίσες μέχρι την προσέγγιση χορηγών και την προσπάθεια να πειστούν τα τοπικά μέσα αλλά και οι ίδιοι οι δημιουργοί να εκτεθούν. Ο Αλέξανδρος εξηγεί χαρακτηριστικά τι σημαίνει αυτό στην πράξη:
«Το πιο δύσκολο ήταν τα τοπικά μέσα. Έπρεπε να τους πείσω ότι κάτι που δεν είχε ξαναγίνει στην πόλη άξιζε χώρο στις σελίδες τους. Εγώ το θυμάμαι σαν μονοπάτι σε πυκνό δάσος: κόβεις κλαδιά μπροστά σου για να μπορέσουν να δουν κι οι άλλοι πού πας.
Δύσκολο είναι και να πείσεις έναν developer να βγει μπροστά. Το βράδυ της φετινής εκδήλωσης είπα ότι είδα devs που φοβούνται να κάνουν pitch ή ντρέπονται να μιλήσουν για τη δουλειά τους. Αυτό το βλέπεις και μήνες πριν, στα μηνύματα. Τίποτα από αυτά δεν φαίνεται την ημέρα της εκδήλωσης, και αν έχουν γίνει σωστά, απλώς γεμίζει η αίθουσα».

Στην ίδια αίθουσα, από την πλευρά του εκθέτη με το Forgotten Eras
Φέτος, η θέση του στην αίθουσα ήταν εντελώς διαφορετική. Αντί να τρέχει για την επικοινωνία της διοργάνωσης, βρέθηκε πίσω από το δικό του τραπέζι παρουσιάζοντας το Forgotten Eras, ανάμεσα σε δεκάδες αξιόλογους ελληνικούς τίτλους όπως το Necrophosis: Subconsciousness και το Mechanis Obscura. Όπως μας εξομολογείται, η αγωνία άλλαξε μορφή:
«Όσες χρονιές δούλευα στη διοργάνωση, η αγωνία μου ήταν αν θα μάθει ο κόσμος ότι γίνεται. Φέτος ήταν αν θα παίζει το build το πρωί. Το βράδυ της Παρασκευής ήμουν ακόμα στην Unreal, και το Σάββατο βρέθηκα στο τραπέζι μας, να λέω στην κάμερα ότι έχουμε το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών από τη Λάρισα, την Ελλάδα, τα Βαλκάνια και τον πλανήτη Γη, την ώρα που κάποιος μόλις είχε πεθάνει στην οθόνη. Το Forgotten Eras είναι το πρώτο παιχνίδι που φτιάχνω εξ ολοκλήρου από το μηδέν, με το studio που ξεκίνησα πριν δύο χρόνια. Στις άλλες διοργανώσεις μιλούσα για τα παιχνίδια των άλλων. Εδώ ο άλλος έπαιζε το δικό μου. Το βράδυ πήγα το PC πίσω στο γραφείο, και σε όλη την επιστροφή σκεφτόμουν πόσα γνώριμα πρόσωπα είδα, και ότι τρία χρόνια μετά ήμουν κι εγώ ένα από τα παιδιά που κάποτε είχαν απλώς μια ιδέα».
Η εμπειρία των gamers και το feedback που έλαβε
Περισσότεροι από 150 παίκτες δοκίμασαν το Forgotten Eras κατά τη διάρκεια του 4, προσφέροντας ένα τεστ αντοχής που καμία online κριτική δεν μπορεί να δώσει. Ο Αλέξανδρος περιγράφει πόσο αποκαλυπτική ήταν αυτή η άμεση επαφή για τον σχεδιασμό του demo:
«Νιώθω κάτι ανάμεσα σε χαρά και τρακ, γιατί κανείς δεν σου λέει ψέματα με το πρόσωπό του. Το online σχόλιο το γράφει αφού το σκεφτεί. Στο τραπέζι βλέπεις μέσα σε τρία λεπτά την ξενέρα, τα νεύρα, την ένταση, τον ενθουσιασμό, και ποιος μένει στην καρέκλα ενώ ο διπλανός του έχει ήδη φύγει. Αυτό που με ξάφνιασε ήταν πόσα είχαμε θεωρήσει αυτονόητα. Ο Ντομοβόι πετάει μανιτάρια, και αρκετοί παίκτες έτρεχαν να τα αποφύγουν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μπορούν να τα σπάσουν. Άλλοι δεν έβλεπαν ότι η ασπίδα του σπάει με διαδοχικά χτυπήματα από κοντά. Για εμάς, που βλέπαμε αυτή τη μάχη κάθε μέρα, όλα αυτά φαίνονταν προφανή. Έτσι τώρα μπαίνουν ενδείξεις μέσα στο boss fight, και θα τις δει ο κόσμος στο demo. Και κάτι που με χαροποίησε: φίλοι που είχαν παίξει την παλιά έκδοση στο open door του studio τον Μάρτιο μου έλεγαν “είναι άλλο game”. Είχαμε αλλάξει όλο το visual, τα animations και τα VFX».
Forgotten Eras: Η κυκλοφορία του στο Steam και η καμπάνια στο Kickstarter
Με το project να βρίσκεται σε ανάπτυξη από τον Ιούλιο του 2024 από μια ομάδα περίπου 40 ατόμων που εργάζονται εξ αποστάσεως, το Forgotten Eras έχει ήδη συγκεντρώσει περίπου 8.000 wishlists, ενώ τρέχει ήδη από τις 15 Νοεμβρίου η πρώτη τους καμπάνια στο Kickstarter. Ο ίδιος μας δίνει το ακριβές χρονοδιάγραμμα των επόμενων κινήσεων του studio:
«Στις 14 Νοεμβρίου βγήκε δωρεάν στο Steam το demo του παιχνιδιού, το οποίο περιέχει το πρώτο boss, τον Ντομοβόι. Είχαμε πει 30 Οκτωβρίου, αλλά στις τελικές δοκιμές βρήκαμε game-breaking bugs στα νέα animations και τα VFX, και το πήγαμε δύο εβδομάδες πίσω. Μέχρι την κυκλοφορία του demo περνούσαμε μέσα και ό,τι καταγράψαμε στο Meetup.
Η πλήρης κυκλοφορία είναι στις 30 Μαρτίου 2027 στο Steam, ενώ οι κονσόλες μένουν προς το παρόν εκτός. Το project τρέχει από τον Ιούλιο του 2024, με περίπου 40 ανθρώπους που δουλεύουν εξ αποστάσεως, και αυτή τη στιγμή έχουμε περίπου 8.000 wishlists. Από τον Δεκέμβριο, με κλειστό το demo, όλη η ομάδα περνά στο υπόλοιπο παιχνίδι.
Στις 15 Νοεμβρίου ξεκίνησε και το πρώτο μας Kickstarter, μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου: η καλύβα της Μπάμπα Γιάγκα ως αρχείο για 3D εκτύπωση, φτιαγμένη από το μοντέλο του παιχνιδιού».
Οι junior θέσεις, το AI και η αξία της χειροποίητης δημιουργίας
Η συζήτηση δεν θα μπορούσε να μην αγγίξει τις ραγδαίες αλλαγές στη βιομηχανία, τις απολύσεις που καταγράφονται διεθνώς, αλλά και τον ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης. Με ρεαλισμό και ξεκάθαρες θέσεις, ο Αλέξανδρος απευθύνεται στους νέους που θέλουν να μπουν στον χώρο:
«Θα ξεκινήσω με τον αριθμό που έχω: στην έρευνα του GDC για το 2026, ένας στους τέσσερις developers έχει απολυθεί μέσα σε δύο χρόνια. Άρα η δυσκολία είναι πραγματική. Μέτρηση ειδικά για τις junior θέσεις δεν έχω δει, οπότε δεν θα τα χρεώσω όλα στο AI. Το καταλαβαίνω όμως το ζήτημα: οι επαναλαμβανόμενες δουλειές, με τις οποίες μάθαινε παλιά ένας νέος, είναι αυτές που αυτοματοποιούνται πρώτες. Υπάρχει μέλλον, απλώς η πόρτα του “στέλνω βιογραφικό και περιμένω” έχει στενέψει. Εγώ θα έκανα το εξής. Τελείωσε κάτι μικρό και βάλ’ το εκεί που μπορεί να το παίξει κόσμος, γιατί ένα μικρό τελειωμένο παιχνίδι λέει περισσότερα από δέκα μισά. Μάθε μια ειδικότητα σε βάθος, και μάθε και πώς δουλεύει μια ομάδα: το repo μας έχει πάνω από 47.000 assets, και όποιος ξέρει να μην το σπάει είναι ήδη χρήσιμος από την πρώτη μέρα. Έλα στα events, όπως το Meetup ή το LA Gameathlon στις 19 και 20 Δεκεμβρίου εδώ στη Λάρισα, και μίλα, ακόμα κι αν ντρέπεσαι».
Μάλιστα, η διοργάνωση αυτή αναμένεται να αποτελέσει ακόμη ένα σημαντικό σημείο συνάντησης για την εγχώρια κοινότητα, καθώς ο Σύλλογος GDA μάλλον θα συμμετάσχει με δικό του booth το διήμερο 19 και 20 Δεκεμβρίου.

Όσον αφορά το παραγωγικό AI, η φιλοσοφία του στο Forgotten Eras είναι απόλυτα σαφής και διαφανής:
«Για το AI, μάθε τι κάνει, αλλά κράτα αποδείξεις ότι ξέρεις και χωρίς αυτό. Στο Forgotten Eras το συμβόλαιο των συνεργατών απαγορεύει το παραγωγικό AI σε κάθε παραδοτέο του παιχνιδιού και ζητά να κρατιούνται αποδεικτικά δημιουργίας. Στη διοίκηση του studio και στο marketing το χρησιμοποιώ, και το λέω. Κι ένας προγραμματιστής θα ρωτήσει ένα AI αν υπάρχει το function που ψάχνει, αντί να χάσει μια ώρα σε documentation, με τον κώδικα να μένει δική του δουλειά. Έτσι, ένας καλλιτέχνης που δείχνει το process του, από το σκίτσο ως το τελικό, έχει σήμερα κάτι που πριν πέντε χρόνια δεν χρειαζόταν καν να δείξει».
Το πρώτο βραβείο του κοινού
Αυτή ακριβώς η προσήλωση στην ανθρώπινη δημιουργία, από το σχέδιο και τα κείμενα μέχρι τη μουσική που ηχογραφήθηκε ζωντανά από δώδεκα μουσικούς σε στούντιο της Θεσσαλονίκης ήταν, κατά τον ίδιο, ο λόγος που το παιχνίδι κέρδισε την ψήφο του κοινού στον μεγάλο διαγωνισμό του Game Developer Meetup:
«Νομίζω ότι ο κόσμος ένιωσε τη δουλειά που υπάρχει πίσω από κάθε κομμάτι του παιχνιδιού. Μέσα στη μέρα πέρασαν από το περίπτερό μας και έπαιξαν πάνω από 100 άτομα, και ψήφισαν ανάμεσα σε περισσότερα από 30 ελληνικά παιχνίδια. Αυτό μετράει πολύ για εμάς, γιατί το βραβείο το έδωσαν οι ίδιοι οι παίκτες. Για ένα μικρό στούντιο από τη Λάρισα, μια τέτοια διάκριση δίνει ορατότητα και μας δείχνει ότι ένα παιχνίδι φτιαγμένο στο χέρι από ανθρώπους βρίσκει απήχηση. Τέτοια βραβεία μπορούν να αλλάξουν την τύχη ενός μικρού studio, και χαίρομαι που αρχίζουν να εμφανίζονται και στην Ελλάδα».
Η Λάρισα και το μέλλον της ελληνικής gaming βιομηχανίας
Κλείνοντας τη συζήτησή μας, ο Αλέξανδρος στέκεται στη δυναμική της περιφέρειας, έχοντας ως παράδειγμα τη Λάρισα με το JOIST, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και τίτλους που ξεχώρισαν στα HeGA (όπως το Forgotten Eras ως finalist στο Day Zero του 2025 και το Necrophosis στο Marketing του 2026), αλλά και στα επόμενα βήματα που χρειάζεται ο κλάδος από την πολιτεία και την ίδια την κοινότητα:
«Το πλεονέκτημα του να δημιουργείς εκτός πρωτεύουσας το βλέπω σε δύο πράγματα. Το κόστος ζωής σου αφήνει περισσότερους μήνες για το ίδιο παιχνίδι. Και σε μια μικρή πόλη όλοι γνωρίζονται, οπότε όποιος θέλει να φτιάξει παιχνίδι βρίσκει γρήγορα τον επόμενο. Το μειονέκτημα είναι ότι δεν υπάρχουν εδώ δέκα studios να σε προσλάβουν. Η δική μας ομάδα δουλεύει εξ αποστάσεως, από πολλές χώρες, και το παιχνίδι βγαίνει παντού από τη Λάρισα.
Από την πολιτεία, τα πρώτα βήματα έγιναν: το ΕΚΚΟΜΕΔ έχει cash rebate και για ψηφιακά παιχνίδια και οργανώνει εθνική αποστολή στη Gamescom. Το επόμενο άλμα θέλει να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει και μια ομάδα πέντε ατόμων, με απλά χαρτιά και πρόσβαση σε μικρά ποσά, και να μη μένει εκτός επειδή οι συνεργάτες της δουλεύουν από άλλη χώρα. Το ίδιο και στη Gamescom, όπου η μετακίνηση και η διαμονή κρίνουν ποιος θα πάει. Από την κοινότητα θέλω κάτι πιο απλό: να μιλάμε. Να λέμε τι φτιάχνουμε και να δίνουμε ο ένας στον άλλον τα νούμερά μας. Το 99% των ανθρώπων δεν φτάνει ποτέ να έχει κάτι χτισμένο. Όποιος έχει φτάσει, ας το πει».
Κι ένα σχόλιο από πλευράς μου. Μετά το πέρας αυτής της συζήτησης, μένει η αίσθηση πως όσα είχαμε συζητήσει λίγες μέρες νωρίτερα με τη Σοφία Ξενιάδη για το πείσμα της νέας γενιάς να μπει στον χώρο, βρίσκουν εδώ τη συνέχεια της ίδιας ιστορίας. Είναι η ζωντανή απόδειξη του τι συμβαίνει όταν το όραμα των πρώτων χρόνων μετατρέπεται σε ένα studio που δημιουργεί από την περιφέρεια για τη διεθνή αγορά.
Διάβασε ακόμη:
Η διαδρομή μίας αυτοδίδακτης developer από τη Λάρισα και το Seina: A Tale of Spirits

Ακολούθησε το makeyourway.gr στο Google News

